Logica en geloof
De vraag of de logica universeel geldt is al heel oud en niemand weet het antwoord. De vraag zelf is zeker interessant maar uitgaande van het feit dat de logische denkwijze niet door de evolutie afgedwongen wordt zou je kunnen veronderstellen dat die uitsluitend geschikt gebleken is om een grotere overlevingskans te bereiken.
Deze denkwijze zou dus niet per se bruikbaar zijn om op alle mogelijke vragen antwoord te krijgen en met name de vraag waar dit stukje mee begon.
Rechtvaardigt dat de veronderstelling dat er dingen bestaan die onverklaarbaar zijn?
Ik zou zeggen dat je het bij die vraag moet laten omdat je in principe niets over zulke dingen kunt zeggen.
Anderen beweren juist dat je niets behoeft uit te sluiten en dat dit voldoende is om te mogen geloven dat er iets bestaat, ook als de rechtvaardiging daarvoor niet meer is dan een vervulling van persoonlijke wensen.
Zolang het bij een persoonlijk geloof blijft kan dat gerespecteerd worden omdat de rechtvaardiging ook persoonlijk is.
Het is iets anders wanneer de uitoefening van persoonlijk geloof consequenties heeft voor andere personen. Dat hoeft niet gerespecteerd te worden omdat de rechtvaardiging daarvoor bij andere personen niet hoeft te bestaan. Die mogen wel bepalen of ze die consequenties tolereren.
De evolutie is ongetwijfeld een goed uitgangspunt om iets over de logica van de natuur te zeggen.
De logische denkwijze is niet alleen maar bruikbaar gebleken om een grotere overlevingskans te bereiken want die was onontbeerlijk voor het verkrijgen van de wetenschappelijke kennis die nu voorhanden is.
Evolutie is opportuun en als ze goud vindt maakt ze daar gebruik van. De logische denkwijze lijkt zo'n gouden vondst te zijn maar daaraan voorafgaand heeft de natuur blijkbaar ook gevonden hoe op logische wijze uit een primordiale toestand waterstof, sterren, chemische elementen en moleculaire structuren, flora en fauna -waaronder de mens- gevormd zijn.
Het is een gestadige toename van logische complexiteit en die heeft met de laatste technologieën weer nieuwe mogelijjheden gevonden om dit te continueren.
Het enige wat onlogisch genoemd zou kunnen worden zijn de spontaan optredende kwantumfluctuaties maar die zijn niet zozeer onlogisch; ze zijn alleen maar onvoorspelbaar.
Het bestaan van kwantumfluctuaties is ook een van die gouden vondsten van evolutie want die zorgen voor de variatie die voor evolutie onontbeerlijk is.
Kwantumfluctuaties zijn wel de meest primitieve verschijnselen die we kennen en omdat ze zich niet lenen voor evolutie blijven ze dat ook.
Keren we terug naar persoonlijk geloof dan lijkt mij bijvoorbeeld een God die zo primitief is als een kwantumfluctuatie het toppunt van ongeloofwaardigheid.
Wie in een God gelooft denkt eerder aan het summum van complexiteit. Daarvoor moet je blijkbaar helemaal aan de andere kant van het spectrum zijn en dan kom je bij de mens uit.
Dezelfde mens die de eigen persoon abstraheert uit de ervaringen van zijn eigen gedrag.
De mens die een God abstraheert uit de ervaringen van zijn eigen wensen.
Wetenschappers weten dat hun kennis niet onfeilbaar is maar mensen die voor hun geloof geen wetenschappelijke rechtvaardiging hebben zouden moeten beseffen dat het alleen maar over een persoonlijk geloof gaat.
Het is eigenlijk allemaal zo logisch als wat.